kamil's profileMr.Kamil Charoenchang's ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
18 October ความฝันอันสูงสุด"ความฝันอันสูงสุด" บทเพลงพระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙
ขอฝันใฝ่ ในฝันอันเหลือเชื่อ
ขอสู้ศึกทุกเมื่อ ไม่หวั่นไหว
ขอทนทุกข์ รุกโรมโหมกายใจ
ขอฝ่าฟัน ผองภัยด้วยใจทะนง
จะแน่วแน่ แก้ไขในสิ่งผิด
จะรักชาติ จนชีวิตเป็นผุยผง
จะยอมตาย หมายให้เกียรติดำรง
จะปิดทอง หลังองค์พระปฏิมา
ไม่ท้อถอย คอยสร้างสิ่งที่ควร
ไม่เรรวน พะว้าพะวังคิดกังขา
ไม่เคืองแค้น น้อยใจ ในโชคชะตา
ไม่เสียดาย ชีวา ถ้าสิ้นไป
นี่คือ ปณิธานที่หาญมุ่ง
หมายผดุงยุติธรรม อันสดใส
ถึงทนทุกข์ ทรมาน นานเท่าใด
ยังมั่นใจรักชาติ องอาจครัน
โลกมนุษย์ ย่อมจะดี กว่านี้แน่
เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้ แม้ถูกหยัน
จงยืนหยัด สู้ไป ใฝ่ประจัญ
ยอมอาสัญ ก็เพราะปอง เทอดผองไทย
12 October ไฟ-วิญญาณ; งาน-ชีวิตไฟ-วิญญาณ; งาน-ชีวิต
จีระนันท์ พิตรปรีชา
ทะเล ภูเขา เทาท้องฟ้า
นกน้อยปรารถนาบินให้ถึง คาบธุลีจากหาวดาวดึงส์ มาเกลือกกลึงรอยไถในลุ่มนา ท้าทายอหังการ์ท่าที ไม่หนีลมคลื่นฝืนฝ่า สองปีกนี้มีกำลังปกบังฟ้า รักษามิให้ล่มถมมวลชน และสำเนียงอมตะจะถี่ก้อง เพลงนกร้องเฉียบเข้มเต็มข้น กล่อมน้ำตาแห้งคาตาคนจน สาปอธรรมทุกข์ทนอัปยศ กล้าหาญ กล้าหาญ ปราการเบื้องหน้าปรากฏ ปราการฐานันดร์หลั่นลด จักฝ่าไปปลดพันธนา ฝันถึงสัจจะอิสรภาพ วันโลกอาบอิ่มงามตามคุณค่า คนคือคนลุกฟื้นคืนชีวา สืบตำนานสะท้านฟ้าผาดินดาว พรุ่งนี้แล้วพรุ่งนี้... ปีกนกหลุบหรี่เหน็บหนาว ถอนใจรับดับฝันอันสกาว และปวดร้าวกับเลือดเนื้อเมื่อหมดแรง 04 October นิทานอินเดียอ.สมัย เล่าว่า....
เมื่อครั้งยังหนุ่ม อ.ดิเรก กุลศิริสวัสดิ์ ได้เล่านิทานสอนไว้ว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
มีพ่อค้าขายผ้าชาวอินเดีย 2 คน นำสินค้าขึ้นเกวียนเทียมวัว เพื่อนำไปขายยังหมู่บ้านต่างถิ่น
ระหว่างเดินทาง จำต้องผ่านหมู่บ้านร้าง ไร้ผู้คน มีเพียงหมาจรจัดอาศัยอยู่
พ่อค้าคนที่หนึ่ง เดินทางมาถึงยังหมู่บ้านร้าง หมาจรจัดพากันมาล้อมหน้าล้อมหลัง เห่าไล่เกวียนของพ่อค้า
พ่อค้าใจร้อนโมโหเลือดขึ้นหน้า ลงจากเกวียน หยิบไม้ไล่ตีหมา
หมามันก็แสนเปรียว ไล่ตียังไงก็ไม่โดนสักที
พ่อค้าไล่ตามหมาจนเหนื่อย หันไปเจอพุ่มไม้ใหญ่มีร่มเงา จึงเผลอตัวนั่งพักและหลับลง
พ่อค้าหลับไปนาน พลันเมื่อรู้สึกตัว จึงนึกได้ "สินค้าของเราป่านนี้เป็นอย่างไรหนอ?"
พ่อค้าตาลีตาเหลือก วิ่งกลับไปไม่มีเกวียน วัวมันลากสินค้าหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
พ่อค้าคนที่สอง เดินทางให้หลังบนเส้นทางเดียวกัน เมื่อเข้าสู่หมู่บ้านร้าง หมาจรจัดก็มาล้อมหน้าล้อมหลัง เห่าไล่เกวียน
พ่อค้าใจนิ่ง เอ่ยกับตัวเอง "เราไม่ใช่หมา จะต้องไปทะเลาะกับหมาทำไม"
สุดท้ายพ่อค้าใจนิ่งก็สามารถพาสินค้าไปขายได้ตามประสงค์ มีผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ ประสบความสำเร็จตามที่หวังไว้
แล้วเราหละอยากจะเป็นอย่างพ่อค้าคนที่หนึ่ง หรือคนที่สอง?
...อย่าให้อุปสรรค ความไม่พอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เราต้องล้มเหลว ในเป้าหมายที่สำคัญยิ่งกว่า...
|
|
|
